Connect with us
https://southlive.in/wp-content/uploads/2018/08/728-x-90-pix.jpg

SPOTLIGHT

ഈ.മ.യൗ, മരണത്തിന്റെ കഥ, ജീവിതത്തിന്റെയും….

, 10:25 am

ഡോ.സാബിൻ ജോർജ്

ജീവിതത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം അതിന്റെ അപ്രവചനീയതയാണെന്നും അതിന്റെ നിഗൂഢതയാണെന്നും പറഞ്ഞത് ഓഷോയാണ്.അതേപോലെ പ്രവചനാതീതവും, നിഗൂഢവുമായ മരണത്തെ അതിന്റെ സ്വാഭാവിക നിറത്തിൽ തിരശീലയിലെത്തിച്ചാണ് ഈ .മ.യൗ, ഗോവയിലെ അന്താരാഷ്ടചലച്ചിത്ര മേളയിൽ മലയാള സിനിമയെ ലോകസിനിമയുടെ മുമ്പിൽ രജതമയൂരമാക്കിയത്.മരണമെന്ന സനാതന സത്യം നൊടിയിട കൊണ്ടു കീഴ്പ്പെടുത്തിയ ശവശരീരം, പന്ത്രണ്ടു മണിക്കൂർ കൊണ്ട് കണ്ടു തീർക്കുന്ന ,ചവിട്ടുനാടകത്തിലെന്ന പോലത്തെ കറുത്ത ഫലിതങ്ങളായി ,പ്രേക്ഷകനു തോന്നുന്ന ജീവിതക്കാഴ്ചകളാണ് ഈ.മ.യൗ, രണ്ടു മണിക്കൂറിൽ കൃത്യമായി ഒതുക്കി തീർത്തത്.

ജീവിതത്തിലും, മരണത്തിലും, മരണാനന്തര വേളയിലും ദൈവവും ചെകുത്താനും നടത്തുന്ന സൗഹാർദ്ദപരമായ ചീട്ടുകളിയിൽ ഇരുവർക്കും ജയപരാജയങ്ങൾ അവകാശപ്പെടാനില്ലായെന്ന സത്യം തുടക്കത്തിലും ഒടുക്കത്തിലും ദൃശ്വവത്കരിച്ചതിലൂടെ മരണത്തേക്കാൾ സത്യസന്ധത പുലർത്തിയ ചലച്ചിത്രം. കത്തോലിക്കാ മരണത്തിന്റെ താളവും ശബ്ദവും ലിഖിതവുമാണ് ഈശോ മറിയം യൗസേപ്പിന്റെ ചുരുക്ക രൂപമായ ഈ മൂന്നക്ഷരങ്ങൾ. മരണത്തിനടുത്തെത്തിയവർക്ക് ജീവിത രാത്രികളിലൊന്നിൽ വായുവലിയുടെ താളത്തിനൊത്ത് ചുറ്റും കൂടിയിരുന്നവർ ചൊല്ലിക്കൊടുക്കുന്ന ഈ പ്രാർത്ഥന മരണത്തിന്റെ ചുരുക്കെഴുത്തായി മനസിലും കല്ലറ പാളികളിൽ ശിലാലിഖിതമായും നിലകൊള്ളുന്നു. സിനിമയുടെ ചരിത്രത്തിലും ഈ മ.യൗ തലയുയർത്തിപ്പിടിച്ച മരണത്തെ പോലെ വിജയക്കൊടി നാട്ടിയിരിക്കുന്നു.

2009ൽ കുട്ടിസ്രാങ്കിന്റെ തിരക്കഥയിലൂടെ ദേശീയ അവാർഡ് നേടിയ പി.എഫ് മാത്യൂസിന്റെ സാഹിത്യരചനകളുടെ തീവ്രതയുടെ കൈയൊപ്പു ലഭിച്ചതും, ലിജോ ജോസ് പെല്ലിശ്ശേരിയെന്ന സിനിമയുടെ കപ്പിത്താന് ആമേൻ എന്ന മനോഹരമായ മാജിക്കൽ റിയലിസ്റ്റിക് ചിത്രത്തിൽ നിന്ന് ജീവിതത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റയും നേർക്കാഴ്ചകളിലേക്ക് സത്യസന്ധമായി ഇറങ്ങി വരാൻ കഴിയുന്ന വിശാലമായ സർഗതീക്ഷ്ണതയുണ്ടായതും, ജനിച്ചതു പോലും അഭിനയിക്കാതെ തന്നെ തിരശീലയിൽ കഴിയാനെന്ന ഭാവമുള്ള ചെമ്പൻ വിനോദിനെ തനിമയോടെ ഉപയോഗിക്കാനായതും ഈ സിനിമയുടെ വിധിയിൽ നിർണായകമായി.

ചാവുനിലമാണ് മാത്യൂസിന്റെ മാസ്റ്റർ പീസ്. മനസ്സിൽ ഇരുട്ടു കയറിയ, അന്ധകാരത്തിന്റെ നോവലെന്ന് വിശേഷിക്കപ്പെട്ട കയ്യെഴുത്തുപ്രതി തന്നെ പ്രസാദാത്മകമായി യാതൊന്നുമില്ലാത്ത ,പ്രകാശത്തിന്റെ കണിക പോലുമില്ലാത്ത ശവം നാറുന്ന നോവലായി പ്രസിദ്ധീകരണത്തിനു മുമ്പേ വിശേഷിക്കപ്പെട്ടു. പാപത്തിന്റെ ഫലമായി തലമുറകൾ കൈമാറപ്പെടുന്ന പലയിനം മരണങ്ങൾ. ഇരുട്ടും, മഴയും, കാറ്റും, ദീനവും, ഭീകര മരണങ്ങളും നിറഞ്ഞ പാപത്തിന്റെ സഞ്ചാരത്തിനായി ദൈവം കൈവിട്ട മനുഷ്യാവസ്ഥയുടെ കഥ പറഞ്ഞ ഇയോബിന്റെ പുസ്തകം പോലെ ആത്മാവിൽ അന്ധകാരം ബാധിച്ച മനുഷ്യരുടെ ചാവു നിലങ്ങളിലേക്കുള്ള മരണഘോഷയാത്രകളുടെ നോവൽ. പിന്നീട് കഥകളിലൂടെയും, തീര ജീവിതത്തിന് ഒരു ഒപ്പീസ് എന്ന ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകളിലൂടെയും, ഇരുട്ടിൽ ഒരു പുണ്യാളൻ എന്ന രണ്ടാം നോവലിലൂടെയും മാത്യൂസ് തീരദേശത്തിന്റേയും, പുണ്യപാപ യുദ്ധങ്ങളുടേയും, മരണത്തിന്റേയും കഥകൾ പറഞ്ഞു. തൊണ്ണൂറുകളിൽ മിഖായേലിന്റെ സന്തതികൾ എന്ന ടെലിവിഷൻ പരമ്പരയും, പിന്നീട് കുട്ടിസ്രാങ്കും പറഞ്ഞത് തീരദേശവാസികളുടെ കഥ തന്നെയായിരുന്നു. മേൽപറഞ്ഞ രചനകളിലെ അതിതീവ്രമായ സാഹിത്യാംശങ്ങളെ ഒഴിവാക്കി ,എന്നാൽ സിനിമയുടെ ദൃശ്യപ്രാധാന്യമായ സ്വഭാവത്തിന് ചേരുന്ന പ്രകൃതിയേയും പശ്ചാത്തലത്തേയും കഥാപാത്രങ്ങളേയും അൽപം പ്രസാദം നൽകി പുതിയ കാലത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തെ ചേരുവ ചേർത്ത് അനാവശ്യമെന്ന് പറയാവുന്ന ഒരു സന്ദർഭവും ,സംഭാഷണവും, കഥാപാത്രവുമില്ലാതെ വാർത്തെടുത്ത തിരക്കഥ തന്നെയാണ് ഈ.മ.യൗ എന്ന ചിത്രത്തിന്റെ മൂലക്കല്ല്. ഓർക്കുക, ഈ ചിത്രം ഏതെങ്കിലും ഒരു നോവലിന്റെ, ഒറ്റക്കഥയുടെ ചലച്ചിത്ര ഭാഷ്യമല്ല. എങ്കിലും സിനിമ കണ്ടതിനു ശേഷം പി .എഫിന്റെ കൃതികൾ വായിക്കാനെടുക്കുക .ഇവയുടെ പൊടിയും നനവും ചേർത്തൊരുക്കിയാൽ ഈ. മ.യൗ. എന്ന തിരക്കഥയാകും.

ചെല്ലാനമെന്ന തീരദേശ ഗ്രാമത്തിലെ വർത്തമാനകാലത്തിലെ രണ്ട് വൈകുന്നേരങ്ങൾക്കിടയിലെ സംഭവങ്ങളിലേക്കും, പ്രകൃതിയിലേക്കും പ്രേക്ഷകൻ ഒരു യാത്ര പോവുകയാണ്. കൊണ്ടു പോകുന്നത് ഷൈജു ഖാലിദെന്ന ക്യാമറാമാൻ .കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വികാരങ്ങളേയും, വിചാരങ്ങളേയും, നീക്കങ്ങളേയും പിൻതുടരുന്നതിനിടയിൽ നിലത്തു വെയ്ക്കാതെ ദേഹത്തും കൈയിലുമേന്തിയ ക്യാമറയ്റയ്‌ക്കൊപ്പം. ഈ യാത്രയുടെ ഒഴുക്കിൽ പ്രേക്ഷകൻ ഉലയാതെ കപ്പലിന്റെ കപ്പിത്താനായി സംവിധായകനും. ആദ്യത്തേയും, അവസാനത്തേയും രണ്ടു സീനുകളാണ് സ്വപ്ന സമാനമായ ദൃശ്യങ്ങൾ. അവയ്ക്ക് മാത്രമാണ് സംഗീതത്തിന്റെ അകമ്പടി. ബാക്കി ശബ്ദങ്ങളെല്ലാം നിങ്ങൾ ഈ കാഴ്ചയിൽ പ്രകൃതിയിൽ നിന്നു കേൾക്കുകയാണ്. വിരലിലെണ്ണാവുന്ന ക്ലോസപ്പ് ദൃശ്യങ്ങളിലൂടെ, വിശാലമായ ക്യാമറക്കാഴ്ചകളിലൂടെ, മനുഷ്യ ജീവിതം ഒതുങ്ങി പോകുന്ന ഇടുങ്ങിയ മുറികളിലെ ഇത്തിരി വെട്ടത്തിലൂടെ സ്വാഭാവിക ശബ്ദവും വെളിച്ചവും തണലായി പലപ്പോഴും ഒറ്റ സീനുകളായി, സംഭവങ്ങൾ തേടി ക്യാമറ സഞ്ചരിച്ചപ്പോൾ അവിടെ താരങ്ങളും അവരുടെ മാനറിസങ്ങളും അപ്രത്യക്ഷരായി. നമ്മൾ ചെല്ലാനമെന്ന, ആരും കടന്നു ചെല്ലാത്തതെന്നു പേരു വന്ന കടലോര ഗ്രാമത്തിലെ ഏക ദിന സന്ദർശകരായി. അവിടുത്തെ തീരവും, കടലും, മണൽപ്പരപ്പും, ഇടുങ്ങിയ വീടും, ദുർന്നിമിത്തം പോലെ മരണത്തെ പുൽകിയ മഴയും, കാറ്റും, നന്മയും തിന്മയും ഒരേ പോലെ നിറഞ്ഞ മനുഷ്യരും രണ്ടു മണിക്കൂർ നമ്മെ നമ്മെത്തന്നെ കാണിച്ചു തന്നു. നമ്മുടെ മുഖം കണ്ണാടിയിൽ കണ്ടെന്ന വിധം കറുത്ത ഫലിതം കണ്ട് നാം ചിരിച്ചു. ഈ.മ.യൗ ഒരു തമാശസിനിമയോ, ശോക സിനിമയോ അല്ല. പകരം മരണം ജീവിതത്തിനു നേർക്കു പിടിക്കുന്ന കണ്ണാടിയാണ്. നന്മയുടേയും തിന്മയുടേയും പ്രതീകങ്ങളായ ,കറുപ്പോ വെളുപ്പോ മാത്രമായ മനുഷ്യരെയല്ല, പാപപുണ്യങ്ങൾ ആവോളം മേയുന്ന പാതിരി മുതൽ മേസ്തിരി വരെ ഇതിൽ ജീവിച്ചു തീരുന്നു. ഇടവിട്ടു കാണപ്പെടുന്ന ചീട്ടുകളി ദൃശ്യങ്ങൾ പാപപുണ്യ, ദൈവ സാത്താൻ പകിടകളിയുടെ വിജയപരാജയങ്ങളില്ലാത്ത ജീവിതരഹസ്യങ്ങളുടെ പ്രതീകമാകുന്നു. കടലിന്റെ വൈഡ് ദൃശ്യങ്ങൾ, കാറ്റിന്റെ ചലനവേഗങ്ങൾ ഇവ മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ നിഗൂഢതയുടെ പ്രതീകങ്ങളാകുന്നു.. ധർമ്മരാജാവ് രൂപം പൂണ്ട പോലൊരു നായയും ആദ്യാവസാനം വന്നു പോകുന്നു.

ഈ.മ.യൗ എന്ന സിനിമ മനസിലാക്കാൻ കടലോര ജീവിതത്തിന്റെ ഏറെക്കുറെ മതേതരമെങ്കിലും ലത്തീൻ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ സംസ്കാരത്തിന്റേയും, പാരമ്പര്യത്തിന്റേയും, അതിതീവ്ര ആചാരവിശ്വാസങ്ങളുടേയും പശ്ചാത്തലം അറിഞ്ഞിരിക്കുക. കടലിന്റെ അനിശ്ചിതത്വവും പോർച്ചുഗീസ് അധിനിവേശത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക, ഭാഷാ അവശിഷ്ടങ്ങളും, തനതായ ഭാഷയും, ദാരിദ്ര്യത്തിലും, ദീനത്തിലും, ദുഃഖത്തിലും കെടാത്ത അതിതീവ്ര ക്രിസ്ത്യൻ ആചാരക്രമങ്ങളും, ചവിട്ടുനാടകം പോലെയുള്ള കലാ രൂപങ്ങളും, കഥകളുറങ്ങുന്ന പള്ളികളും, മിത്തുകളുo, യുക്തിഭദ്രമല്ലെങ്കിലും ദൈവങ്ങൾക്കൊപ്പം വസിക്കുന്ന കാപ്പിരി മുത്തപ്പൻമാരും ഒക്കെ വന്നു പോകുന്ന, കൊണ്ടാടുന്ന തുരുത്തു നിവാസികൾ. പാലങ്ങൾ തുരുത്തുകളെ നഗരത്തിന്റെ അടുത്തെത്തിച്ചപ്പോഴും ദാരിദ്യവും. തൊഴിലില്ലായ്മയും, പിന്നോക്കാവസ്ഥയും ഇന്നും നേരിടുന്ന തുരുത്തുകൾ. സിനിമയിലെന്ന പോലെ മദ്യമാണ് കടൽ കടന്നെത്തുന്ന ആദ്യ പിശാച്. പാപത്തിന്റെ കനി തേടാൻ തീരദേശ വാസികൾക്ക് ചാരായത്തിനൊപ്പം,. ബിവറേജസ് കോർപ്പറേഷനും ഉണ്ടെന്ന് സിനിമ പറയുന്നു.

ഒപ്പം വിശ്വാസികളുടെ മേൽ വൈദികർക്കുള്ള സ്വാധീനവും.ഓഖിയും, സുനാമിയും ഓർക്കുക.
മരണവും, മരിച്ചടക്കും ആഘോഷവും, ആചാരപ്രധാനവുമാണ്. കുളിപ്പിച്ചു കിടക്കുന്ന പെട്ടിയിലെ ശവവും, പന്തലും അണിയിച്ചൊരുക്കി പ്രദർശിക്കപ്പെടുമ്പോൾ പെണ്ണുങ്ങൾ ചുററുമിരുന്ന് നെഞ്ചത്തടിച്ച്  പതം പറഞ്ഞ് ചവിട്ടുനാടകത്തിന്റെ ഈണത്തിൽ കണ്ണോക്ക് പാട്ട് പാടുന്നു. മരിച്ചവന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ നാൾവഴികളും, സംഭവങ്ങൾക്കുമൊപ്പം ശവം കാണാനെത്തുന്ന അടുപ്പക്കാരുടെ നന്മ മാത്രമല്ല, കുറ്റങ്ങളും പതംപറച്ചിലാകും. സിനിമയിൽ ഇതൊരു ചിരിയുണർത്തുന്ന രംഗമെങ്കിലും ദുഃഖത്തിന്റെ ലത്തീൻ പകർന്നാട്ടമായി തിരക്കഥാകൃത്ത് ഇതിനെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. ശവമെടുക്കാൻ പുരോഹിതനെന്നുമ്പോൾ ഉച്ചസ്ഥായിയിലെത്തുന്ന ഈ പ്രകടനം ശവപ്പെട്ടി കൊടുത്തു വിടാത്ത വിധമുള്ള മത്സരവലിയാകുന്നു.അവസാനം പുരോഹിതന്റെ വിജയത്തോടെ, ആറടിമണ്ണിലേക്ക് ശവം മടങ്ങുന്നു. പഷ്ണിക്കഞ്ഞിയോടെ ഒരുദിവസം നീണ്ട സംഭവപരമ്പര യു ടേൺ പ്രാപിച്ച് സാധാരണ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തുന്നു. വലിയ നോമ്പിലെ പുത്തൻ പാനയും, ഓർമ്മ ദിന ഒപ്പീസുമൊക്കെ അതി വികാരതീവ്രമാണ്.

ഇടവകയിലെ അൾത്താര പണിത, ഞായറാഴ്ച പള്ളിയിൽ പോകാത്ത, നാടോടിയായ, ചവിട്ടുനാടക കലാകാരനായ വാവച്ചൻ ആശാൻ ഏതൊരു സത്യക്രിസ്ത്യാനിയേയും പോൽ സ്വർണ കുരിശും, കണ്ണോക്കു പാട്ടും, ബാൻറ്സെറ്റും, മെത്രാന്റെ ആശീർവാദവും കൊണ്ട് പൊടിപൊടിക്കുന്ന ശവമടക്ക് സ്വപ്നം കാണുന്നവനാണ്.അത് നിറവേറ്റാൻ മകൻ ഈശി പ്രതിജ്ഞാബദ്ധനുമാണ്. എന്നാൽ നാവെടുക്കന്നതിനു മുമ്പ് വന്നെത്തുന്ന മരണം, അപ്പന് കൊടുത്ത വാക്ക് നിറവേറ്റാൻ ഈശിയെ ഒരുക്കമില്ലാതെ വന്ന മരണം പോലെ നിസ്സഹായനാക്കുന്നു. പന്ത്രണ്ട് മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ അപ്പനാഗ്രഹിച്ച തരത്തിൽ ശവമടക്ക് നടത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഈശിയുടേയും, അതിനു സഹായിക്കുന്ന വ്യക്തികളേയും, പ്രതിബന്ധമാകുന്ന അപ്രതീക്ഷിത സംഭവങ്ങളേയും, മനുഷ്യരെയും, പ്രകൃതിയേയും, വ്യവസ്ഥാപിത സ്ഥാപനങ്ങളേയും ഒപ്പം പശ്ചാത്തലമാകുന്ന മരണവീട്ടിലെ അതിതീവ്ര പ്രകടനങ്ങളും ഈ മ .യൗ വരച്ചുകാട്ടുന്നു.

മൂന്ന് മരണങ്ങൾ. പള്ളിയിൽ അടക്കാത്തവൻറയും, സ്വയം കുഴിച്ച കുഴിയിൽ മൂടപ്പെട്ടവന്റെയും, ഒരു നായയുടേേതും. ഒരു സ്വപ്നത്തിലെന്ന പോലെ കടലിൽ നിന്നെത്തുന്ന പ്രകാശമാർന്ന ഓടങ്ങൾ കാത്ത് രണ്ടു പേരും നായയുമുണ്ട്. ഒപ്പം കറുപ്പും വെളുപ്പും വേഷം ധരിച്ച രണ്ടാളുകളും. മരണശേഷം മനുഷ്യനെ ദൈവവും സാത്താനും വീതിച്ചെടുക്കുമോ എന്തോ?.. ജീവിതത്തിലും മരണത്തിലും വീതം വെയ്ക്കപ്പെടുന്ന പ്രവൃത്തിയുടെ നന്മതിന്മകൾ.

സമൂഹത്തിലെ അരികുവത്ക്കരിക്കപ്പെട്ട, ദരിദ്രമായ ,അവികസിതമായ തീരദേശ ജീവിതം, മനുഷ്യന്റെ തുറന്നു വിട്ട സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ അടയാളമായി സിനിമയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. നന്മയും പാപവും ഇടകലർന്ന്.. തകർന്ന പ്രേമത്തിന്റെ പൊട്ടിയ ക്ലാർനെറ്റുകൾ, മരണവീടിനുള്ളിൽ കാമവെറി കാട്ടുന്ന കാമുകൻ, മദ്യത്തിന്റെ നിരന്തര സാമീപ്യം, മൂലധനം അന്യമായ ജനസമൂഹത്തിന്റെ നിസ്സഹായത, ഇല്ലായ്മയിലും പൊങ്ങച്ചം കാട്ടേണ്ട പുത്തൻ സംസ്കാരം, വിലയില്ലാത്ത നോട്ടുകളോടുള്ള ഡീമോണിെറ്റൈസേഷൻ പരിഹാസം., ചെറിയ സഹകരണ സംഘങ്ങളുടെ പോലും നിലനിൽപ്പിന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ, ശവപ്പെട്ടിയുടെ മാർക്കറ്റിങ്ങിൽ പോലുമുള്ള പുത്തൻ വിപണി തന്ത്രം., ശവപ്പെട്ടിയിറക്കാൻ ബംഗാളി തൊഴിലാളിയുടെ സാമീപ്യം, കരിഞ്ഞ കടലിനേ കുറിച്ചുള്ള പരാമർശം നൽകുന്ന പരിസ്ഥിതിയുടെ രാഷ്ട്രീയം, വാവച്ചനാശാൻ പണിത അൾത്താര ,മോഡേൺ ആർട്ടിനു വഴിമാറുന്ന പുത്തൻകാലം. പഞ്ചാരയടിയിൽ നിന്നും ഫോൺ സെക്സിലേക്ക് നീളുന്ന പുത്തൻ പ്രണയം, സഹായധനത്തട്ടിപ്പ്, മനോരോഗ ചികിത്സ, നാടു മുടിക്കുന്ന പരദൂഷണ രോഗം, വാർധക്യത്തിന്റെ ഏകാന്തത തുടങ്ങി ഓരോ രംഗത്തിനും, സംഭാഷണത്തിനും ജീവൻ നൽകുന്ന പച്ച മനുഷ്യന്റെ ജീവിത സത്യങ്ങൾ..

മനുഷ്യനെ ഭൗതികമായും, ആത്മീയമായും പുനർനിർമ്മിക്കേണ്ട സ്ഥാപനങ്ങൾ മരിച്ചവനേക്കാൾ ദയനീയമായി നിർവികാരമാകുന്ന, നീർവീര്യമാകുന്ന നേർക്കാഴ്ചയാണ് ഈ മ യൗ നൽകുന്ന രാഷ്ട്രീയ സന്ദേശം. പള്ളിയിലെ വികാരിയച്ചനും, അസിസേന്തിയച്ചനും മരണവീട്ടിൽ ചൊല്ലുന്ന പ്രാർത്ഥനയുടേയും ഒപ്പീസിന്റേയും ആത്മാവില്ലാത്ത വാക്കുകൾക്ക് മുകളിലൂടെ ആൽബിയുടെ പൊട്ടിയ ക്ലാർനെറ്റ് മധുര സംഗീതമുണർത്തുന്നു. ഡോക്ടറും, നഴ്സും, ഇലക്ട്രിസിറ്റിയും, പോലീസുമൊക്കെ മൃതിയുടെ നിർമ്മത പേറുന്നു.
അന്ധകാരത്തിന്റെ ഇടുങ്ങിയ ജീവിതസ്ഥലികളിൽ തീരദേശ ജീവിതത്തിന്റെ സമസ്യകളിൽ ഒരു പ്രകാശഗോപുരം സ്ഫുരിക്കുന്നുണ്ട്, അത് ഞാനില്ലേ കൂടെയെന്ന് പറഞ്ഞ് ഒപ്പം നിൽക്കുന്ന വികേന്ദ്രീകൃത രാഷ്ട്രീയത്തെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന പഞ്ചായത്ത് മെമ്പർ അയ്യപ്പനാണ്.
പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ വെച്ച് അവിചാരിതമായി പറഞ്ഞു പോകുന്ന അയ്യപ്പന്റെ വാക്കുകളിൽ ഈ മ.യൗവിന്റെ തലവാചകമുണ്ട്. നമ്മൾ ഓരോരുത്തർ ഒരു ദിവസം പിരിഞ്ഞു പോകണം. അപ്പോൾ ആദ്യം പോകുന്നവർക്ക് ഉചിതമായ യാത്രയയപ്പ് നൽകേണ്ടത് നമ്മടെ കടമയല്ലേ……

പ്രസിദ്ധ സാഹിത്യകാരനായ മാർക് ട്വയിൻ അന്ത്യനിമിഷങ്ങളിൽ പറഞ്ഞത്, താൻ മരിക്കുന്നതിനുള്ള ഏക വ്യവസ്ഥ പരിസരം നിശബ്ദമായിരിക്കണം എന്നാണ്, ഒരു കരച്ചിൽ പോലുമില്ലാതെ പ്രകൃതിയുടെ ശബ്ദം മാത്രം കേട്ടുകൊണ്ട് ഏകാകിയായ യാത്ര അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നാൽ വാവച്ചനാശാനാകട്ടെ ആഗ്രഹിച്ചത് ആഘോഷപൂർവമായ മരണനാന്തര യാത്രയാണ്. അതിനായുള്ള ഈശിയുടെ പരാജയമാണ് സിനിമയുടെ ഒറ്റവരിക്കഥ. ഈ.മ.യൗ രാജ്യാന്തര സിനിമയിലെ ക്ലാസിക്കാവുന്നത് മരണത്തെ അതിന്റെ സ്വാഭാവിക വർണങ്ങളിൽ വരച്ചു ചേർത്തതിനാലാണ്.

Advertisement